omdenken

Vermoeidheid is de grootste vijand van de alleenstaande moeder. Of van mij toch. En die vermoeidheid ligt altijd op de loer. Niet het energie-lek waar ik aan refereerde in een vorige post (https://prinsesopdekikkererwt.wordpress.com/2014/06/27/plan-hart-linguine-een-kwartier-op-de-bank/ ) maar de puur fysieke vermoeidheid van alles alleen moeten doen, en dagen waarop je bijvoorbeeld je kinderen om 6u30 (ervaren ouders weten dat het uur van opstaan van rond 5u15 ligt) moet droppen met hartepijnen alom (niet bij hen, bij mezelf), naar Nederland moet, een studiedag moet geven, terug moet, vermoeide kinderen ophalen rond 20u, ze in bed stoppen, dan de katoenen luiers wassen, het papier buiten zetten, verzekeringspapieren in orde maken, twee mails beantwoorden, en o ja, ook nog eten, maar daar dan te moe voor zijn. Vervolgens wordt er in bed gekropen, hoest Babyzoon nadrukkelijk, sta je op om neusje uit te spuiten, en hem vervolgens te troosten, want hoe aardig hij ook is: daar wordt hij woest van. Next: flesje. Strompel naar beneden, altijd weer de gedachte – zelfs diep in de nacht: wat als ik van de trap val en niemand kan bellen? Flesje geven, boertje, lijf schreeuwt om slaap, maar toch even de luiers uit de wasmachine ophangen, want anders heeft hij geen droge luiers voor de opvang. Daar sta je dan, om 1u22 aan je wasrek. Nog een paar hoestonderbrekingen later plots vrolijke ‘het-is-ochtend’-babygeluiden. En ja hoor, het is ochtend. Maar liefst 6u13.

Dat soort vermoeidheid dus. Daar gaat mijn hoofd van mopperen. Dan word ik wat neerslachtig, zie ik de komende jaren als een hindernissenparcours en denk ik dat er NOOIT meer iets leuks gaat gebeuren.

Maar toen bracht ik de kinderen weg. De crèche van Babyzoon ligt aan de andere kant van het bos. Ik nam één keer een andere weg om de voedselteamgroenten nog op te kunnen pikken die ook aan de andere kant van het bos liggen, maar dat is dan weer niet exact dezelfde andere kant dan de opvang, en in het zonnige ochtendlicht stoven plots twee reeën voorbij, terwijl er aan de andere kant in een wei acht paarden galoppeerden. De reeën waren nieuwsgierig naar Babyzoon en bleven in de buurt: op gepaste afstand, maar ze liepen toch even mee met ons. En plots was alles goed in mijn mopperkop en was ik zo dankbaar dat ik tegen de reeën sprak ;).

En, mopperkop, vanaf nu denken we om. Ik bedacht dat ik maar goed voor mezelf moet zorgen, en probeer het schampere ‘want als ik het niet doe, doet niemand het‘ achterwege te laten. En ik denk dat ik er wel eens goed in kan worden, in dat zelfzorgen:

1. Ik ging de vermoeidheid vanmiddag niet traditiegetrouw te lijf met een dosis chocolade, maar met een berg vitaminen. Wees gerust, het fruit wacht op zijn beurt in de koelkast, zo veel eet ik nu ook weer niet als lunch :).

Zijnde: allerlei (vergeten) groenten die je rauw kan eten, zoals rettich, witte wortel en koolrabi, een heerlijke fruitsla en wortelcurrysoep van het huis.

Zijnde: allerlei (vergeten) groenten die je rauw kan eten, zoals rettich, witte wortel en koolrabi, een heerlijke fruitsla en wortelcurrysoep van het huis.

 

2. De laatste maanden is me al een aantal keer een mooi aanbod gedaan. Van die dingen die je liever niet aanneemt omdat het te veel is, maar dingen die wel van harte aangeboden zijn en erg goed van pas komen. Voor mij is het een overwinning om die dingen aan te nemen, want ik vind het erg moeilijk om hulp en steun te aanvaarden, ben dan heel dankbaar en heb dan het gevoel dat ik iets terug moet doen wat ik nu niet echt kan, omdat ik financieel en qua tijd niet erg ruim zit. Misschien is dat wel de les van mijn leven, die ik hier moet leren. Open staan voor wat er op mijn pad komt en durven aanvaarden en aannemen wat anderen met een liefdevol hart geven. Dus koop ik een oude auto over van vrienden voor de prijs van de laatste garagebeurt en de keuring (ik worstel met mijn eco principes, het is een auto die ik wss maar een jaar kan gebruiken, maar ik denk dat het mijn leven voor die tijd wel wat makkelijker kan maken). Ik aanvaard het gebruik van een vakantiehuisje in Zeeland voor een weekje (zomaar, voor niets!)  en kijk ZO enorm uit naar er even tussenuit met de kindjes. Ik ben dankbaar om een fout gekochte jurk die ik zomaar krijg van een vriendin. Ik ben blij dat mijn vader het onkruid uit de tuin te lijf is gegaan. Ik moet aanvaarden dat vrienden op mijn kinderen passen als ik écht even iets anders moet doen en er geen opvang beschikbaar is. … Misschien leer ik hiermee wel twee lessen: dat wat je nodig hebt, zomaar op je pad komt. Een ree in de ochtend, een oude auto, een leuke jurk, een vakantiemogelijkheid. En dat het niet genoeg is dat het op je pad komt, dat je het ook nog moet kunnen aannemen.

3. Omdat ik me bij momenten wel eens leeg voel en ervaar dat mijn wereldje erg klein is geworden met mijn kindjes, mijn huishouden, mijn werk, soms een boek, nooit tv, geen tijd meer voor de krant … heb ik besloten dat ik voor mezelf één voorstelling per maand mag kiezen in het cultuurcentrum, waarvoor ik dus een kaart koop en babysit regel. Ik vind het enorm duur (ik schat dat de avondjes me 30 euro gaan kosten, aauw!), maar soms denk ik dat ik mezelf ook op dat vlak moet blijven ‘voeden’, want dat genereert waarschijnlijk weer energie voor dagen dat het moeilijk gaat met Kleuterzoon of dagen waarop Babyzoon een tandje krijgt, of andere momenten waar ik wel eens tegen aan loop. Ik ben daarbij nog steeds bezig met plan (h)ART, zijnde: ik zit in de twijfelfase. Het plan is een soort vacature uit te schrijven om samen met iemand (een Man) zo’n cultuurmomentje te hebben, en misschien zo wel iemand te leren kennen. Niet om te trouwen en nog drie kinderen te krijgen (liefst wel natuurlijk), maar misschien al gewoon om iets fijns te hebben, opnieuw te leren vertrouwen, even weg te zijn. Maar goed, als ik ooit uit de twijfelfase kom, horen jullie het :).

4. Ook het blogschrijven heeft een zelfzorgkarakter gekregen. Het is fijn te schrijven, daarmee te delen en mijn gedachten ook te ordenen, en ik vind het ook telkens erg fijn reacties te lezen en daarin verhalen, goede raad of gedachten van anderen.

5. Tenslotte zijn er de kleine dingen. Zoals rozen kopen op de markt en elke keer blij kunnen zijn die te zien staan. Of een zonnebloem. Of even voor mezelf een dessertje klaarzetten (aardbeien met slagroom bijvoorbeeld) voor als de kindjes in bed liggen en het huishouden gedaan is. Dingen die strikt gezien niet nodig zijn, maar wel fijn.

Zo. Nog even fijn werken en dan twee lieverdjes ophalen. Moe en mopperig… Wie? Ik? Nee :).

 

 

Advertenties

6 gedachtes over “omdenken

  1. Och, toen ik het las, dacht ik: ik wil ook wel eens babysitten op je zoontjes, dan kan je dat geld voor een babysit uitsparen. 🙂

  2. “En dat het niet genoeg is dat het op je pad komt, dat je het ook nog moet kunnen aannemen.”
    Ik kwam gisteren via via op je blog terecht, las je volledige verhaal en heb al enkele van je statements, gelijk deze hier, ergens opgeschreven.. Eigenlijk vaak simpele zaken, maar helemaal niet zo vanzelfsprekend als ze lijken.. Blijf zeker schrijven, zeker als het heilzaam is voor je eigen gemoedsrust.. en mij heb je in elk geval al geïnspireerd..

  3. Is het geen optie om de babyzoon zijn flesje op kamertemperatuur te geven? Of als dat geen optie is, het boven te verwarmen met een flesverwarmer ofzo? OK, je moet er nog altijd uit, maar ik slaap stiekem zelf zo ongeveer verder terwijl ik hem die fles geef. Als ik eerst de trap af zou moeten strompelen, dan zou het nog een half uur duren voor ik terug in slaap zou vallen, denk ik …

    Voor de rest: wijze post! 🙂

    • Haha, eigenlijk is het operatie ‘foie gras’. Zoon eet niet meer ’s nachts, ik pak hem slapend uit zijn bedje en geef hem een flesje (daarvoor zet ik dan zelf mijn wekker even), omdat ik daar in de ochtend een uur (slaap) mee win :). Het is altijd wel een beetje grappig dat hij slapend eet, ik hem slapend laat boeren, terug leg en dat we dan godzijdank tot 6u13 ofzo kunnen slapen :).

      • Hihi, ik heb dat ook eens geprobeerd, maar toen stond hij er 4u later toch gewoon weer opnieuw. *grmbl* 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s