up & down

Vanochtend kwamen Babybroer en ik op straat voorbij een oude mevrouw en meneer. De mevrouw had een ongelukje gehad, bloedde hevig en de ambulance was op komst. Meneer zat er bevend en huilend naast, toen mensen hem wilden helpen zei hij: ‘nee, nee, help mijn vrouwke, help mijn vrouwke‘.

Mijn benen trilden. Ik moest echt heel erg hard aan andere dingen denken.

Babybroer en ik hadden vrij én geld, dus we gingen naar de stad en kochten een Manduca-drager. Ik hoop dat daarmee de avonden wat rustiger worden. Tijdens het ergste spitsuur valt Babybroer nu voortdurend om van vermoeidheid (letterlijk), terwijl ik Grote Broer eten geef, in zijn pyama help en zijn tandjes help poetsen, met alle gekrijs van beide broers dat daarop volgt. Ik hoor vaak zelf mijn verhaaltje van Jip en Janneke niet eens, laat staan dat Grote Broer het hoort. Vanaf nu kan Babybroer mijn rug op, en wordt het hopelijk wat rustiger in huis.
Als op een wolkje namen we de bus terug naar huis, blije ik en blije Babybroer duttend in onze nieuwste aanwinst op mijn rug.
Up!

Vanmiddag kwam de onwillende vader langs. En plots hoor ik mezelf huilend schreeuwen dat ik niet alleen wil zijn, dat ik niet alles alleen wil doen. Dat als ik later ergens val en heel hard bloed, dat ik dan wil dat er iemand naast me zit te beven van ontzetting en zegt ‘help mijn vrouw’.
Down.

Het voelt weer eens als terug naar af, al vond ik mezelf rustig en sterk de laatste tijd en had ik bedacht dat alleen zijn een pak beter meevalt dan samen zijn met iemand waarop je niet kan rekenen. En ik had me ook de vraag gesteld of ik überhaupt dus ooit nog eens een partner moest overwegen, want zo met mezelf en de jongens is het wel goed, los van het feit dat de nieuwe partners niet bepaald voor het oprapen liggen voor een alleenstaande moeder met twee kinderen.

Nou. Waar had ik die doos chocolade gelaten?

 

 

Advertenties

4 gedachtes over “up & down

  1. Mijn situatie is anders, maar toch herken ik wat je schrijft: de ene keer kan je het aan, ben je trots op jezelf, en een uur later ligt alles aan duigen. Ik denk dat dat typisch is voor situaties waarin je een nieuw evenwicht moet vinden. Niet gemakkelijk …

  2. Herkenbaar! Het doet me denken aan mijn beginperiode van verlaten worden. Up & down, en ontdekken dat er onder down nog lagen liggen die je niet kende en liever nooit had willen kennen.
    Machteloosheid omdat je hiervoor niet had getekend en je voor je kind een gezin wou met beide ouders aanwezig. Dus kwaad, verdrietig, teleurgesteld, verward, gefrustreerd,…..soms één voor één maar dikwijls allemaal tegelijk.
    En toch mag je van 1 ding heel zeker zijn. Het komt goed!
    Al blijf ik het jammer vinden dat ik mijn kind geen “normaal” gezinsleven kan geven, relativeer ik het meer en meer en wil ik voor geen geld van de wereld meer terug naar mijn “vorig leven”.

    Alles komt goed met tijd en boterhammen (en chocola, veel van dat laatste!)

    Sterkte!

  3. Dank voor de lieve reacties. Heb blijkbaar een paar heel boze en heel verdrietige dagen. En ‘ik wil dit niet/ik heb hier niet voor gekozen’ hamert door mijn hoofd. Er is ook zo weinig om op te hopen of om naar uit te kijken, dat maakt het nu extra vervelend denk ik.

  4. En dank voor ‘inkijk’ in andere verdriet-processen, en voor het perspectief dat het goed komt en dat je op een dag niet meer terug wil. Het betekent veel voor me dat te lezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s