Soep!

Soep

Ik ben de troostende eigenschappen van chocola een beetje ‘passé’. Het is lekker, maar het duurt ook maar heel even, en daarna voel je je zo schuldig dat je weer een stukje moet nemen om je mentaal beter te voelen, maar fysiek voel je je nooit beter, alleen wat suffiger na al die shots suiker.

Door in Rotterdam te zijn en te eten bij ‘Spirit’ (lees: https://prinsesopdekikkererwt.wordpress.com/2014/06/16/prinses-voelt-zich-koningin/), alsook door een gezondheidsdag georganiseerd door een vriendin van me (waar de kinderen gelukkig mee welkom waren, want waar vind je een babysit in juni?), ging ik weer beseffen dat ‘goed eten’, en dan bedoel ik eten vol vitaminen, eten dat goed is voor je lijf (en voor de wereld, maar dat is een ander verhaal), de beste ‘troost’ is omdat het je in een betere conditie brengt, je gaat je er fysiek beter door voelen en zelfs bij mij heeft dat een mentale weerslag ;).

Mijn liefde voor soep is ontstaan bij mijn grootmoeder, die altijd een heerlijke soep in de koelkast of op het fornuis had staan. Ik wou bijna schrijven dat ik soep altijd op het gevoel maak en er nog nooit een kookboek/recept voor heb geraadpleegd, maar dat is niet waar. De uitzonderingen zijn een soort aardappelen-pasta-pesto-soep, die volgens Italiaans gerecht gemaakt werd in een combinatie van melk en room. Zelfs in sojatermen was de soep nogal machtig, maar wel goddelijk lekker en heel Italiaans, vooral met wat echte parmezan er op. Een andere recept-soep was een soortement kikkererwtensoep die ik tijdens mijn zwangerschap gemaakt heb, en die ik ontvlucht ben omdat ik moest overgeven van de geur alleen al, doch jammer genoeg hing de geur in het hele huis (en was het winter en steenkoud buiten). Vreemde toestand was dat, ik smachtte tegelijk naar de soep en naar een emmer. Een derde receptsoep is een blijver, een heerlijk recept van de Groene Prinses (dank, o dank, groene prinses!) wat ik op heel regelmatige basis opnieuw maak. Het is een fantastische maaltijdsoep en een feel good-soep voor mij:

http://www.groeneprinses.be/2011/11/verwarmende-maaltijdsoep-met-linzen-pasta/

De bovenstaande soep (foto) is gewoon een soep die ontstond door een blik te werpen in de koelkast. Een ui, acht grote voedselteamwortelen in stukjes, twee tomaatjes, een piepklein blikje tomatenpuree, bouillon, water. Laten koken (kwartiertje?), en vervolgens een eetlepel kaneel, een eetlepel kurkuma en een eetlepel curry toevoegen. Zoals je ziet ben ik bezweken voor de toevoeging van parmezaanse kaas.

Zelfs Grote Broer van vier lustte het, nadat hij natuurlijk geverifieerd had dat er geen groenten in zaten.

Smakelijk!

 

een lijstje

Terugkijkend na twee maanden leven als alleenstaande moeder, maak ik een lijstje van tien elf dertien dingen waar ik naar verlang:

Ik verlang naar:

  1. Thuiskomen in een niet-leeg huis
  2. Dat er eens iemand voor me gekookt heeft en dat het eten op tafel staat als ik thuis kom (okee, ik kan vals spelen met een ovenschotel en dan met mezelf doen alsof)
  3. Dat eens iemand de kinderen in bad doet (inclusief: de badkamer dweilen achteraf), terwijl ik de krant lees
  4. De krant lezen, tout court (ik koop ze zelfs niet meer, *slik*)
  5. Dat iemand het gras afrijdt, dat zou ik nu echt enorm appreciëren
  6. Dat ik ’s nachts niet moet schrikken van vreemde geluiden en mijzelf telkens weer vermannen (nee, er kan niemand binnen en er is niets aan de hand)
  7. Een warm lijf om tegen aan te slapen en misschien ook wel meer dan dat
  8. Nog een kindje om te dragen, te baren en te koesteren, of gewoon de wetenschap dat het ooit nog eens mogelijk is, dat het me ooit nog eens gegund wordt
  9. Uitslapen, dat iemand opstaat met de kindjes en ik mag blijven liggen (en dat ik terwijl ik nog wat slaap dan natuurlijk niet moet horen dat het huis afgebroken wordt)
  10. Koffie op bed
  11. Een keer douchen zonder dat er iemand begint te huilen naast de douche, of in een gevaarlijke situatie terecht komt (bijvoorbeeld: bengelen met één handje aan de wc-pot) en ik druipend tot troosten of zelfs redden moet overgaan
  12. Een keer naar toilet zonder dat ik bang moet zijn dat er iets ergs gebeurt ondanks het feit dat ik Babybroer dan vast zet in zijn stoeltje en Grote Broer zeer strikte instructies geef. En dat ik dan niet bang moet zijn dat ik tegen de ambulancier moet zeggen dat er iets ergs gebeurd is omdat ik er even niet was omdat ik op toilet zat (en o jee, ik bedenk me net dat je in een ziekenhuis als je met een kind langs gaat dat van de trap is gevallen of iets heeft, altijd weer ondervraagd wordt en dat ze dan checken of je wel hetzelfde verhaal aanhoudt, dus dat zou wel übergênant zijn)
  13. Eens iets kunnen kopen voor mezelf zonder me twintig keer af te vragen of dat eigenlijk wel kan (en we hebben het jammer genoeg over onnozelheden zoals een tijdschrift van 5 euro, een boek van 20 euro en luxe-luxe, een jurk). Het helpt alleszins wel om te stoppen met verlangen naar nieuwe dingen, want dat mentale geharrewar, dat gereken en afwegen, heb ik er vaak al niet meer voor over