over een hindernissenparcours in mijn eigen hoofd

‘Niet het geluk maakt ons dankbaar, maar dankbaarheid maakt ons gelukkig.’

Ik had nog nooit van Thich Nhat Hahn gehoord, maar hij heeft gelijk.

 

En toch is het niet altijd makkelijk om dankbaar te zijn. Enerzijds is het leven tot een ongekende intensiteit gekomen, alsook mijn gevoels- en belevingswereld, door het vertrek van mijn partner, het feit dat ik daardoor volledig uit mijn comfort zone geschud ben, dat daar allerlei emoties bij komen kijken, dat ik plots een alleenstaande moeder ben voor wie elke dag een soort queeste lijkt. (Soms heb ik het gevoel dat ik zoals in Lord of the Rings elke dag opsta, een barre toch moet aangaan met allerlei monsters en gevaren op de weg. De monsters en gevaren zijn dan woedebuien van Grote Broer, de uitdaging beide kinderen gewassen en gevoed in bed te stoppen, en ze op tijd op school en opvang af te leveren, dealen met de gevolgen van vertragingen met het openbaar vervoer, op het werk functioneren alsof er niets aan de hand is, …). Maar die intensiteit voelt ook als ‘echt leven’ en daarin openbaart zich heel veel om dankbaar om te zijn (daar schreef ik al over: hulp, vrienden, nabijheid, mezelf tegenkomen, …). Anderzijds ben ik soms gewoon ook mopperig, verongelijkt en kwaad. Dan lijken de komende jaren zich uit te strekken als een soort hindernissenparcours dat ik alleen moet afleggen met twee kleine kinderen, in een veld vol modder.

Vorige week begeleidde ik een coachingsessie, met leidinggevenden. We spraken over situaties waar ze tegen aan liepen, over problemen en vooral over vertrouwen. Kan je loslaten, je medewerkers vertrouwen geven ook al weet je dat ze het misschien gaan verknallen of hebben ze eerder bewezen dat vertrouwen niet waard te zijn? Moet je wachten tot het moment waarop ze er klaar voor zijn, en zo ja, wanneer weet je dat dan? En wat als je er niet toe komt los te laten en in vertrouwen te gaan staan?

Ik dacht aan mijn eigen leven. Aan de touwtjes in handen willen houden, zo krampachtig dat mijn vuisten pijn doen. Aan het gevoel hebben niet anders te kunnen, want ik heb twee kinderen en moet alles alleen doen. Maar tegelijk heeft de realiteit, vooral de afgelopen tijd, bewezen het vertrouwen waard te zijn. Op allerlei manieren en precies op het goede moment kwam er hulp, geld op de rekening, een telefoontje. De dag dat ik dacht dat ik toch echt een keer een nieuwe jurk nodig had om op het werk te dragen, kreeg ik een miskoop van een vriendin cadeau die me niet alleen prima paste, maar die ik ook gewoon prachtig vond. Zo zie je maar.

Een boek over het leren van vertrouwen dat mij heel erg inspireert en wat ik met regelmaat opnieuw lees, is ‘Te voet naar Jeruzalem’. Het reisverslag van Sebastien de Fooz. 184 dagen lang stapte hij richting Jeruzalem, ‘met een bezemsteel in de hand en amper 50 euro op zak’. Onderweg vond hij onderdak en werd hij gevoed, en hoe armer de mensen, hoe gastvrijer ze waren. In het boek spelen ‘ontmoetingen’ een essentiële rol. Hoop en wanhoop wisselen elkaar af. Doorzettingsvermogen en moed vernieuwen zich telkens weer. Mooi. ‘Ik voel me in continue rust. Ik beslis me niet druk te maken om materiële noden. Voorbij de Hoge Venen is geen enkele overnachting meer gepland, heb ik geen oriëntatiepunten, geen contacten meer. Ik besluit om in vertrouwen mijn weg te vervolgen, de dingen te nemen zoals ze komen. Op hoop van zegen.’ (uit S. de Fooz, Te voet naar Jeruzalem)

Een les in vertrouwen. En een aanrader.

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s