Weer een week voorbij in het prinsessenrijk

Alleenstaande moeders zijn helden, maar dat weet je pas als je er zelf één wordt.

Alweer een week overleefd.

Ik kan het op twee manieren bekijken.

Ofwel denk ik aan die lange treinrit waarbij ik een boek was vergeten, en al het bittere in mij zich verzamelde in mijn borst en daar zo hard drukte dat ik dacht dat ik zou stikken. En aan mijn baas die gezien de omstandigheden de controle wat opvoert zodat ik het gevoel heb geen steekje te mogen laten vallen en die me duidelijk maakte dat het aanbod tot vast contract nu wankelt door mijn ‘instabiele situatie’. En aan die ochtenden waarop de Kleine Man om 5u wakker wordt en ik dus ook en ik telkens denk dat ik mijn leven haat en naar beneden strompel om een flesje te maken. Of aan voor het eerst redbull drinken na kinderbedtijd in de hoop nog wat te kunnen werken en dan met leeg blikje in de hand prompt in slaap vallen. Of aan hartkloppingen en groeiende angst op de bus en proberen kalm te blijven en normaal te doen.

 

Ik kan ook kiezen om aan andere dingen te denken. Aan die vriendin die met een fles wijn voor de deur staat, en dat ik ik nog een behoorlijk goede aubergineschotel-met-quinoa op tafel zet, en dat door gewoon maar te praten met een volwassen mens met een glas wijn erbij, alles wat lichter voelt. Of ik denk aan het meisje dat ik leer kennen op de trein en die zo onbevangen over haar leven vertelt en me achteraf een leuk mailtje stuurt en aanbiedt een keer op mijn kinderen te passen. Of ik denk aan een smsje van een vriendin waardoor ik spontaan glimlach. En het gesprek met een andere vriendin die enkele uurtjes op de kinderen wou passen, waarbij het plots niet meer uitmaakt dat ik er waarschijnlijk weer om 5 uur uit zou moeten de volgende dag. Of ik denk aan lieve Grote Broer die plots zegt dat het eten lekker is (geloof me: een overwinning!). Of aan Kleine Man die met opengesperde mond op mijn wang afkomt en me helemaal lekker nat zoent en daarna voor het eerst aardbeien eet en daar helemaal verrukt over is op zijn blije babymanier. Ik kan ook denken aan de rozen die ik voor mezelf kocht en waar ik telkens blij van word als ik ze zie staan. Of ik denk aan mijn ouders die helpen waar ze kunnen en er zelf ook nog schik in hebben (ik heb nu eenmaal leuke kinderen, goed opgevoed enzo ;)).

Maar het grootste kippevelmoment was toen ik een foto kreeg van een vriendin die in Assisi was geweest, aan wie ik gevraagd had een kaarsje voor ons te branden. En kijk.

San Damiano

Alles welbeschouwd ben ik waanzinnig dankbaar. Soms lijkt het alsof je in de diepte van wat het leven brengt, ook het meest ontvankelijk bent om ‘geraakt’ te worden door goeds en liefs.

 

(Ok, en nu over naar de orde van de dag. Redbull!)

 

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Weer een week voorbij in het prinsessenrijk

  1. Pingback: Brief aan mezelf van één jaar geleden | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s